Bij mijn bezoek aan de nefroloog op 1 mei deden mijn nieren het al weer voor 24 % (en verbetering ten opzichte van de eerdere 20 %), zo vertelde hij me vandaag. Ik hoef pas over vier weken terug te komen. De bloeddruk houdt zich met minimale medicatie heel goed. Nu nog wat beter weer, dan kan ik eens wat meer gaan wandelen ter verbetering van mijn conditie, want daar is nog wel ruimte voor 
Omdat ik graag op tijd ben waren we al voor zessen in Amsterdam, waar we in Eetcafé Blauwbrug een tafel voor vier hadden besproken. Die reservering bleek, als altijd, niet overbodig te zijn geweest, want het was stampvol, maar wij mochten aan een tafeltje bij het raam gaan zitten en dat deden we dan ook, vooral omdat om dat tafeltje heen de enige vier onbezette stoelen stonden. We kregen al snel een vertering uitgereikt en deden, na zorgvuldige afweging der mogelijkheden, onze bestelling. Na een half uurtje kwam een leidinggevende licht geagiteerd melden dat de kok het kippetje had laten vallen en dat dat ook nog eens het laatste kippetje was. Dat kippetje (scharrel uiteraard) zou verpakt zijn in knoflook en ik had er mij zeer op verheugd. Manhaftig besloot ik accoord te gaan met spareribs en nog een half uurtje later werd ons eten geserveerd. Dat was zeer smakelijk, maar door het verstrijken der tijd en mijn verlangen tijdig in het theater te zijn was er geen gelegenheid meer voor een nagerecht of koffie.
Gelukkig was in De Kleine Komedie ook koffie verkrijgbaar en wij genoten van harte van de voorstelling, die ook nog eens mooie recensies verwierf. Op 7 juni gaan we in Groningen nog eens kijken.
Morgen gaan we naar de première van het illustere humorduo Droog Brood. Humor TV toont een voorproefje.
In het weiland tegenover ons huis stond een ooievaar te foerageren. Ik monteerde de telelens op de cameraen liep rustig naar de weg, maar het dier vloog weg. Op goed geluk drukte ik af en hoewel de opname niet tippen aan die van www.vogeldagboek.nl is toch duidelijk te zien dat het om een ooievaar gaat.
Na een week, waarin ik uitsluitend doemscenario's mijn geestelijke revue liet passeren, mocht ik dan eindelijk uit de mond van de nefroloog vernemen hoe het met me ging. De biopsie had uitgewezen dat de zeefjes in de nier niet waren aangetast, hetgeen prettig is, omdat dat onherstelbaar zou zijn geweest. De buisjes hadden wel schade opgelopen, maar het was niet volstrekt uitgesloten dat die zich in de loop der tijd zouden kunnen herstellen. Mijn nieren doen het nog voor een procent of 20, terwijl pas bij 10 % dialyseren aan de orde is. Vermoedelijk is de schade ontstaan door medicijnen en aan het herstel kan ik niets bijdragen. Afwachten dus.
Over tien dagen moet ik me weer melden, om te laten onderzoeken of er al iets verbeterd is. Ik ben enigszins opgelucht, maar hoop wel dat enige verbetering optreedt, zodat de marge in de richting van de dialyse wat ruimer wordt.
Dat wij beschikken over een prettige, comfortabele en gezellige woning ben ik mij met grote regelmaat bewust, maar na 13 dagen in het ziekenhuis blijkt het huiselijk geluk nog groter dan ik altijd al vond. Vanuit ieder raam zie ik een stukje van onze eigen, zij het enigszins gecultiveerde, natuur. Om de paar meter staat een gemakkelijke stoel, de temperatuur is rond de 20 en niet 24 graden en de plee hoef ik slechts te delen met degene met wie ik alles wel wil delen.
De nacht in het eigen bed was dermate verkwikkend dat ik inmiddels fris gestortbaad en uitgerust aan tafel zit. Zodadelijk ga ik het buurpaard eens een kort bezoekje brengen, want enige beweging kan geen kwaad. Ik ben een kilo lichter dan voor mijn vertrek naar het hospitaal. Voorlopig houd ik het er op dat ik dat dank aan mijn sterk gematigd innamebeleid en ik niet door een tot dusverre geheime kracht van binnen uit wordt verteerd. Ja mensen, ik breng zelfs al weer een beetje optimisme op, het moet niet gekker worden.
De arts was het geheel eens met mijn suggestie de Nebivolol te stoppen en omdat de uitslag van de biopsie nog enkele dagen op zich laat wachten mag ik naar huis, om vrijdag naar de poli te komen voor het vervolg. Een ontwikkeling die mij uiteraard zeer bevalt, want ik heb het thuis nogal leuk.
Mijn overbuurvrouw spreekt heel zacht, maar snurkt als een dronken bouwvakker. Hannie had oordopjes voor me gekocht, waarvan ik er één in mijn linker oor heb gestopt en op mijn rechter zij ben gaan liggen. De demping was voldoende voor een redelijke nacht. Even hoopte ik nog op zondagochtend gevrijwaard te blijven van de bloedprik, maar die hoop werd niet beloond. Het ontbijt werd reeds om kwart voor acht geserveerd, waardoor het uitslapen pas na ontbijt, pillen en controles kon beginnen.
Omdat ik nog een ferme pleister heb op nierhoogte bleek een stortbad niet haalbaar en heb ik mij met zeeplapjes en een washandje gereinigd. De buurman werd enigszins onwel, hetgeen nog tot een gezellige drukte van bezorgde verpleegkundigen en artsen leidde, een welkome afleiding op zo’n zondag. Inmiddels gaat het weer goed met hem, althans net zo slecht als gisteren.
Vanmiddag reed Hannie mij in een rolstoel naar het restaurant, waar ik voor het eerst in 13 dagen koffie dronk. Met een stuk advocaatvlaai, want het was zondag, nietwaar? Om kwart over drie kwam mijn oudste zoon, met vrouw en kinderen en werd het nog een gezellige boel. Tess slaagde er in een forse ijsco zonder noemenswaardig knoeien in te nemen en ze stond zelfs genadiglijk toe dat Dennis ook een paar likjes nam.
De verpleegkundigen beklagen zich steeds over mijn lage pols (50), waarna ik uitleg dat dat komt door de Nevibolol. De verpleegkundige van vanmiddag vertelde dat je van zo’n lage pols ook heel moe kunt worden. En opeens realiseerde ik me dat ik dit medicijn ook pas in februari heb gekregen van de cardioloog, dus morgenochtend zal ik het pilletje terzijde leggen voor overleg met de geneesheer. Dit medicijn mag namelijk niet gegeven worden aan mensen met een ernstige nierstoornis. En nu ik al 13 dagen wordt vastgehouden neem ik maar aan dat ik onder die term val. We zullen zien.
Ik ga zo nog eens iets bekijken op uitzending gemist. Een iPad met 3G doet dat prima, dus ik heb geen WiFi nodig. Zodra ik morgen nieuws heb meld ik me weer.
Gisteren was dan eindelijk het moment aangebroken waar ik al een week verlangend naar uitkeek. De dag begon met het aftappen van mijn kostelijk bloed. Vervolgens werd ik geheel genegeerd door de ontbijtmevrouw, terwijl ik me juist had verheugd op een beschuit met kersenjam.
Om half tien kwam een verpleegster me twee venijnige spuiten in mijn been toedienen: een spierverslapper en morfine. De dokter kwam me nog even geruststellen, maar dat had vrij weinig effect. Om tien voor tien werd ik met bed en al verplaatst naar de afdeling waar de punctie zou plaatsgrijpen. Na nog tien minuten wachten op de gang (ja, ze weten hier de spanning wel op te voeren) werd ik de behandelkamer in gereden. Het bed bleek dienst te doen als operatietafel, het kussen werd van me afgenomen en ik moest op mijn buik haan liggen. De venijnige prik in mijn zij werd gevolgd door het pijnlijk inspuiten van de verdovingsvloeistof. Teneinde verwarring bij de behandelaars te voorkomen heb ik twee maal “au” geroepen, want ik houd mijn emoties niet graag voor mezelf.
Dat de holle naald werd ingevoerd kon ik wel merken, maar niet voelen, dus de verdoving werkte. Na twee flinke klikken, die wezen op het nemen van hapjes uit de nier, was het alweer voorbij. Ik had een extreem droge mond, maar kreeg niets te drinken. Ze waren zeker boos omdat ik twee keer “au” had geroepen, want dat klinkt natuurlijk toch een beetje als een verwijt.
Ik werd terugbezorgd op mijn kamer, waar ik gelukkig wel water kreeg. Met een zandzak op de plek van de wond moest ik op mijn rug blijven liggen. Om een uur of vier mocht de zandzak weg, maar ik moest wel blijven liggen. Liggend plassen vergt een zekere behendigheid en een grondig inzicht in de werking van de zwaartekracht. Omdat ik niet over mijn buik heen kan kijken diende het inbrengen van het lid geheel op de tast plaats te vinden. Het zou wel erg genant zijn mis te plassen en plotseling een lauwe straal langs de benen te voelen lopen. Vervolgens is het van groot belang de fles zo te plaatsen dat het laagste punt zich onder de instroomopening bevindt, om te voorkomen dat dat een uitstroomopening wordt. Het met de ene hand zonder knoeien verwijderen van de fles en met de andere hand met een papiertje wat droogwerk verrichten vergt uiterste concentratie, maar het is acht keer goed gegaan.
Vanaf vanmorgen mag ik weer overeind en gewoon naar de plee, hoewel de jicht me nog steeds ernstig belemmert in mijn bewegingen. De uitslag van de biopsie kan wel enkele dagen op zich laten wachten, zodat ik ruimschoots de tijd heb te fantaseren over diverse terminale varianten en twee maal per week aan de dialyse.
Zojuist at ik met smaak een heerlijke gevulde koek, die mij was uitgereikt door mijn oude schoolvriend Lammert S. We hadden elkaar 48 jaar niet gezien, maar Lammert volgt mijn schrijfsels en besloot mij met een bezoekje te verrassen. Dat was even heel plezierig en een prettige onderbreking van het saaie bestaan in deze kamer.
Om acht uur komt één der vampirettes nog wat bloed aan me ontfutselen en morgenochtend om 10 uur zal dan eindelijk de gevreesde holle naald in één van mijn nieren worden gedreven, met het oogmerk enkele hapjes nier te onderwerpen aan een onderzoek. Hopelijk komt daardoor duidelijkheid over wat er aan de hand is.
Ook heb ik zojuist een pilletje gekregen ter bestrijding van de jicht. Er is een redelijke kans dat die over twee dagen al enig effect sorteren. Ik denk dat ik vanavond maar eens vroeg naar bed ga.
De oudere dame op mijn kamer had een zelfvoldane uitdrukking op haar gelaat die me deed denken aan sommige gereformeerde dames uit mijn jonge jaren. Vanochtend kreeg ze bezoek van de dominee, die samen met haar bad voor genezing, waarmee mijn vooroordeel werd bevestigd.
Gisteravond kwam mijn zus nog even langs, nadat ze op bezoek was geweest bij onze 88-jarige tante, die sinds kort woonachtig is in een verzorgingsflat vlak bij het MCL. Tante is niet meer uitzonderlijk goed ter been, maar met behulp van de rollator kan ze zich nog verplaatsen en ze had aangekondigd mij vandaag te zullen bezoeken. Toen mijn zus afscheid aan het nemen was kwam een broeder melden dat er bezoek op mijn kamer zat: tante was maar vast gekomen. Ze was door een aardige meneer in een electrisch karretje (met de rollator achterop) door de lange winkelstraat naar de lift gebracht en boven door een verpleger naar mijn kamer begeleid. We hadden het even gezellig, waarna mijn zus haar weer thuis bracht en vandaag nog diverse telefoongesprekken heeft moeten voeren om te voorkomen dat tante vanmiddag weer op de stoep staat.
Vanmorgen zat ik net mijn boterhammetje op te peuzelen toen ik te horen kreeg dat over tien minuten een echo gemaakt zou worden en of ik nog snel even drie glazen water kon verzwelgen. Ik werd per turborolstoel naar de onderzoekkamer gebracht en binnen een half uur zat ik weer op de rand van mijn bed.
Met de medicijnen die ik nog wel mag hebben wil het niet erg vlotten, hetgeen wordt geweten aan de gebrekkige overdracht vanuit Heerenveen. Zojuist heb ik opnieuw een glaasje plas moeten inleveren, waar men via de microscoop naar gaat kijken. Een geneesheer heb ik nog niet gezien vandaag en mijn voornemen het winkelcentrum te bezoeken stel ik even uit tot ik weer wat beter kan lopen, want mijn jichtige teen doet veel pijn.
Omdat ik om elf uur in het MCL werd verwacht zat ik om tien uur op de rand van mijn bed met mijn broek aan en een ingepakte koffer. De taxi kwam om kwart voor elf. Een schoonmaakster ving op dat ik verhuisde naar Leeuwarden en zei bemoedigend: “Nou, de verpleging is daar wel anders dan hier.” “Nog beter?”, vroeg ik monter, maar daar weigerde ze nadere mededelingen over te doen.
Valse roddelpraat is mij inmiddels gebleken. Ik werd hartelijk ontvangen door een dame die mij per rolstoel naar de afdeling bracht en ontmoette vervolgens uitsluitend allervriendelijkste verpleegkundigen en een bijzonder aardige zaalarts. Het ziekenhuis is wel veel groter dan dat in Heerenveen. Van de ingang naar de verpleegafdelingen is een heuse winkelstraaat en het is er een drukte van belang.
Ik heb de arts beloofd dat ik veel zal drinken en hoef dus waarschijnlijk niet meer aan het infuus. De nefroloog had zich vandaag een vrije dag gepermitteerd, zodat ik met de gedachte speel hem voor de tuchtraad te slepen. En zojuist kwam de internist vertellen dat nog een paar onderzoeken gedaan worden (waaronder een echo) alvorens wordt besloten de holle naald in mijn nieren te steken.
Hannie was op bezoek en trakteerde op een heerlijk vers geperst glas vruchtensap uit het restaurant, waar ik morgen na het stortbaden maar eens een kopje koffie ga drinken. De eerste na een week, want koffie uit thermoskannen drink ik niet.
Ik lig weer op een vierpersoons kamer, nu met twee dames. De oudste van de twee zegt niets en de andere beperkt zich tot vriendelijk groeten, hetgeen me zeer past, want in mijn diepste wezen ben ik mensenschuw en asociaal.
Bij de weging vanmorgen bleek ik 600 gram lichter te zijn dan gisteren..De matigheid heeft dus effect. Vannacht ontwikkelde zich jicht in mijn rechter grote teen, hetgeen aan de wandelingetjes naar de plee en de conversatiezaal een bijzondere dynamiek geeft. Dat jicht ontstaat door overmatig drank- en vleesgebruik blijkt niet de enige waarheid te zijn, want ik drink al een week niet en daarvoor matig.
Vervolgens kwam de internist blijmoedig melden dat de week aan het infuus niets had opgeleverd en dat ik morgen wordt overgeplaatst naar Leeuwarden, alwaar de nefroloog een paar flinke happen uit mijn nieren gaat nemen. Ik kan dus nog even genieten van de voorpret.
Vanmorgen verscheen weer een andere arts aan mijn bed. Naar zijn zeggen was er van een verbetering geen sprake en als die er al was geweest was die inmiddels weer tenietgedaan door een nadere verslechtering. Morgen zou de internist in contact treden met de nieroloog en vermoedelijk zou die besluiten tot een nierprik. Dat leg ik maar uit als nierpunctie en volgens bronnen op internet doet dat pijn En pijn is, zeg maar, niet mijn ding.
Mijn bezoekende zus viel met haar neus in deze verse boter, zodat ze meteen kon gaan troosten. Wat weinig hielp, want mijn nietsontziende fantasie deed mij de helse pijnen uitbundig voorvoelen. Na een uiltje gebruikte ik slechts een beschuit, wetende dat Hannie des middags een stukje Linzer torte en een bakje aardbeienbavarois mee zou nemen. Ik was weer 250 gram zwaarder dan gisteren, dus een terughoudend innamebeleid is geboden.
Na Hannie’s bezoek deed ik nog maar eens een dutje en zojuist verorberde ik een halve gehaktschijf HOH, een beetje aardappelpuree, enkele sperziebonen en een paar stukjes perzik. Daar haal ik de ochtend wel op. Merkwaardig genoeg heb ik geen enkele behoefte aan alcohol. Hoewel, nu ik dit tik zou ik opeens best een glaasje whisky blieven. Maar dat maakt geen deel uit van het verstrekkingenpakket, dus ik laat het maar zo.
Na de laatste bloeddrukmeting van deze dag informeerde de verpleegkundige hoe het met me ging. Een vraag die onder deze omstandigheden slechts een beperkte relevantie heeft, omdat niet ik, maar het laboratorium bepaalt hoe het met me gaat. Ik antwoordde: “lichamelijk voel ik me goed, maar van binnen schrei ik.” Daarbij deed ik een poging olijk te kijken. Dat neemt niet weg dat ik word gekweld door innig zelfmedelijden, dus ik ga zo maar slapen, op naar de volgende bloedprik.
Bloed prikken, dutje, boterham, dutje, bloeddruk meten en wegen: 107,5 kg. In drie dagen tijd 3 kg zwaarder geworden, ondanks de halve maaltijden. Nog maar een keer halveren dus. Bezoek van H. en H., dutje, boterham, waarna de arts kwam vertellen dat er opnieuw een lichte verbetering is ingetreden. Vanmiddag bezoek van neef P. en zijn zeer zwangere vrouw. Daarna Hannie met Geert en Riny. Hannie had een stuk Linzer torte meegebracht, alsmede een bakje bitterkoekjespudding, zodat ik de halve maaltijd van vanavond slechts voor een kwart heb genuttigd. Zelfs de heerlijke advocaatmousse met chocolademousse heb ik grotendeels laten staan. Ja mensen, wilskracht is mijn tweede natuur aan het worden.
Inmiddels staat vast dat de overbuurman geen grage prater is, maar een zelfingenomen kletsmajoor. Hij vertelt steeds dezelfde pochverhalen aan wisselende luisteraars en als iemand iets probeert te zeggen negeert hij dat volledig en gaat door met zijn eigen verhalen. Elke keer als ik opkijk blijkt hij naar me te loeren, wachtend op een opening om ook tegen mij te kunnen aanpraten. Tot dusverre ben ik hem steeds te slim af en dadelijk sluit ik me af achter het gordijn.
De dokter kwam vertellen dat de nierfunctie licht verbeterd was en dat we op de ingeslagen weg voortgingen. Die weg bevindt zich voorlopig in het hospitaal.
Mijn jongste zoon en zijn vrouw kwamen op bezoek en een kort dutje later meldde neef P. zich met twee zoute haringen, waarvan ik er één met smaak verorberde. De nieuwe overbuurman is een grage prater, maar ik geef hem geen kans. Niettemin weet ik dat hij 88 jaar is en gedurende twee jaar zijn aan Alzheimer lijdende vrouw heeft verzorgd. De vrouw in kwestie is inmiddels al drie jaar “weg” (hetgeen in Friesland betekent overleden, dood, gestorven). Zijn ene zoon verhuurt 38 motorkruisers en zijn andere zoon gaat overal heen met een vliegtuig en wordt bij aankomst opgehaald met een auto.
Buurmans stoelgang is niet geheel in orde, weshalve hij periodiek een clysma krijgt en op de po-stoel mag zitten. Het gordijn houdt de geluiden en de stank helaas niet tegen.
De visburger was niet heel smakelijk en de gebakken krieltjes hadden op hun barre tocht van de keuken naar mijn sponde iets van hun krokantheid verloren. De remouladesaus was evenwel voortreffelijk, evenals de vanillevla. Het bakje vruchtensalade, dat ik voor de volgende dag had bewaard, werd vandaag zonder pardon in de vuilnisbak geworpen.
Nadat de nieuwe buurman een paar happen van zijn warme maaltijd naar binnen had gewerkt begon hij eens ferm te braken. Zo was er toch opeens weer wat vertier in mijn verder zo saaie bestaan.
Mijn eenzaamheid mocht niet lang duren. Eerst werd een man binnengereden en naast mij geparkeerd, die voortdurend met zijn benen ligt te wippen, akelig hoest en zijn plaszak erg opzichtig op zijn bed drapeerde. Bij iedere gelegenheid die zich voordeed schoof ik het gordijn iets verder dicht, om niet steeds gehinderd te worden door de mij onwelgevallige aanblik.
Daarna werd een al wat oudere man binnengereden, die duidelijk hoorbaar verklaarde doof te zijn. Hij heeft een infuus gekregen en mag misschien straks weer naar huis.
Ik at zojuist een smakelijke maaltijd: Fu Yong Hai met rijst, atjar tjampoer en kroepoek. Ik had een halve portie besteld, maar die wens werd niet gehonoreerd, zodat ik de helft heb laten staan. Een uitmuntende aardbeienvla rondde het diner af. Ja, we worden maar goed verzorgd hier. Verder verwacht ik deze dag geen hoogtepunten meer. Misschien tv kijken en anders maar op tijd naar bed om morgenochtend weer goed gehumeurd bloed te kunnen afstaan.
De boze buurman vertrok gisteravond, nadat hij in tweevoud een vrijwaringsbrief had ondertekend. Ik miste hem niet. Mijn overbuurvrouw vertrok vanmorgen naar een verzorgingshuis. Ook haar zal ik niet missen, want zij maakte des nachts, daarbij geholpen door enkele apparaten, geluiden die mij deden denken aan een kwal in doodsnood. Haar gestalte was dermate omvangrijk dat zij door twee verpleegkundigen met een soort heftruck in en uit bed werd getakeld. En zojuist vertrok ook mijn andere buurvrouw, die heel vriendelijk en rustig was, met weekendverlof, dus ik heb de vierpersoons kamer voor mij alleen.
Na het opnieuw aankoppelen van het infuus na het wassen bleek de aansluiting naar m’n lichaam te zijn gaan lekken. De zuster probeerde eerst zelf een nieuwe naald te monteren, hetgeen ondanks de helse pijnen die ik moest doorstaan niet lukte. Nadat de behandelende arts had gemeld dat de nierfunctie nog niet was verbeterd en dat het infuus er echt weer aan moest werd een prikkundige opgeroepen, die er in slaagde al bij de tweedepoging een naald in mijn hand te krijgen. Het ziet er naar uit dat ik het vrolijk Pasen in het hospitaal zal doorbrengen. Gelukkig krijg ik zondag wel een ei bij het ontbijt.
De zusters zijn allemaal vriendelijk en hulpvaardig, dus ik heb eigenlijk weinig te zeuren.
Dit weblog wordt aangedreven door PivotX en gehost door Pivothosting.
|
|